Din, Allah'ın değişmez değerlerinin hayata yansımasıdır. Din, ne sadece zihinlerde ne bireysel ne de ruhanidir. Din seküler (dünyevi) de değildir. Bu yüzden olmalı ki dualarımızda ne sadece dünyayı ne de sadece ahireti isteriz. İkisini de isteriz; çünkü Müslümanların ikisine de ihtiyacı var. Bunu belki çoğu kardeşimiz lafız olarak bilmekte ama ne yazık ki meseleye, yaşam olarak baktığımızda Din adına oluşan değerlerin talan edildiğini görüyoruz. 
           

İslam Tarihine baktığımızda, şirkle bütünleşen Mekke müşriklerinin Allah inancının olduğunu görüyoruz. Tapınadurdukları Lat, Menat ve Uzza gibi putlar, Allah'a yaklaşma vesilesiydi! Onlar için. Allahsız bir toplum değillerdi; ama Allah'ı eksik/yanlış biliyorlardı; onu  Es-Subhan ya da Er-Rahman olarak telakki edemiyorlardı. (Rahman da neyin nesi diyorlardı.) Bu sakat bakış açısı, cehaletlerinin ürünüydü. Peygamberin kılavuzluğu, Allah'ı tanıtmak ve haliyle Din'i gerçek amacına ulaştırma yönündeydi. 
           

Küfrün sözlük anlamı örtmektir.(Müfredat) Bundan dolayı hakikati örten kişiye kâfir denilmiştir. Kâfir, Allah'ın vahdaniyetini inkâr ettiği, suiistimal ettiği için kâfirdir. İnsanlık var olduğundan beri küfür dini ve şirk dini mücadele içerisinde olmuştur. Ama bu mücadele, din ile dinsizlik arasında değil tam aksine, din ile din arasında meydana gelmiştir. Biliyorum bazı kardeşlerimiz: Hiç olur mu öyle şey, İslam tek din değil mi diye sitemde bulunabilir. Benim izah etmeye çalıştığım mesele, dinleştirilmeye çalışılan ideoloji ya da batmaya mahkûm batıl davalardır. Bu konuda Kafirun suresine bakılabilir. Küfr, mevcut din anlayışını tahrif ederek/değiştirerek bazı kavramlar, maddeler üzerinde bir kutsallık atfetmekte ve bu kutsallıklar üzerinde yeni bir ''Din anlayışı'' inşa etmeye çalışmaktadırlar. Toplumumuzda hurafelerin yaygınlaşması bu inancın sonucudur.

           

Günümüzde, modernitenin zirvesini yaşadığı bu dönemde, her ne kadar Lat, Menat ve Uzzalar olmasa da yerini alan argümanlar var: Kadını sadece ''cinsel obje'' görüp dişiliğini, kişiliğinin önüne çıkarmak! Onun adeta bir tapınma vesilesi kılınması, hem cinsel değer biçene, hem de kadına en büyük zulümdür. Kadının incizabına kapılma, şirk tehlikesi doğurabilmektedir. İdeolojileri Din'in önüne almak, yine başka bir şirk tehlikesidir. Bu örnekler çoğaltılabilir. Araba, para vs. Allah kadar sevilen her şey şirke davetiye açmaktadır. Hayatın merkezinde sadece Allah'ın (cc) olması gerekirken merkeze, tağuti sebepleri koymak, şüphesiz ki Müslüman’ın yapacağı davranışlardan değildir. İşte Maalesef sonu izm ile biten bütün ideolojilerde insanın hayatını belirleyebilme, insana yön verme çabalarını görüyoruz. Bu da insanı özne yerine nesneleştirmektedir. Din dışı değerler de, din kadar önemsendiği için de dinleştirilmektedir. Günümüz modernitesine köle olan insanları, üç büyük tehlike beklemektedir. Bunu, Hazreti Musa (as) döneminin 3 ana karakteriyle örnekleyip açıklamaya çalışalım.

                  

Bu ana karakterler, Hz. Musa(as)ın karşısında olan güçlerdi:

           

1. Bel'am-ı Baur: Dönemin en büyük sayılan din adamıydı. Tevhid dinine karşı olduğu için bu dinin yayılmasını engelleyen zat. İsrail oğullarından bazıları dini bilgileri peygamberden değil, ondan öğreniyorlardı. Çünkü insanoğlu tarihin hiçbir döneminde inançsız/dinsiz olmamıştı. Mutlaka bir şeye inanmalıydı; çünkü inanma yetisi, fıtrat olarak her insanda mevcuttu. İnsanlar da bu ihtiyaçlarını, insanları yanlış yönlendiren, hakkı hak olarak söylemeyen, insanları sırat-ı müstakimden alıkoyan Bel'am-ı Baur etrafında toplanarak manevi duygularını tatmin ediyor, ona dini güç vehmediyorlardı. Sonuçta; Cahilin dindarlığı! Arttıkça sapması da artıyordu. Bugün “ben de dindarım” diye geçinen, Kuran’dan bihaber olan çoğunlukların sahtekâr insanlara, güç vehmetmesi modern Bel'am-ı Baur'luk değil de nedir? Peygamberimize (asm) saygı adı altında sadece ''inanç'' boyutunu yeterli görenler, acaba Din'i kimden öğreniyorlardı.

          

2. Karun: Zamanın en büyük sermayedarı, en zengini, bir nevi en büyük kapitalistiydi. Karun, servet sahibi olduğundan Tevhid dinine inanarak bu gücünü kaybetmek istemiyordu. İslam'ın tüm ümmetlerde sınıf ayrıcalığının oluşturmadığı gayet açık! Belli ki Karun, servet sahibi olmayı bir üstünlük ve şeref vesilesi görüyordu. Gerçek zenginliğin Allah-u Teâlâ’dan olduğunu bilmiyor, zenginliğin verdiği sarhoşluğun geçici olduğunu aklının ucundan dahi geçirmiyordu. Zaman farklı olsa da, Mekke kodamanlarının Karun’la ortak yönlerinin olduğunu görürüz: (bkz). Ebu Leheb ve Ebu Cehil. Tarih şahittir ki, Karun gibileri, servetlerini siyasi otoriteyle taçlandırmak istemişler. Bu da günümüzde emperyalist güçlerin oluşmasına sebebiyet verecekti. Güç bendeyse ben doğruyum diyenler, günü gelecek milyonlarca siyahî insanın köleleştirilmesine neden olacaklardı. Kölelik ve esaret! Emperyalizmle zirveye çıkan durumlar. Hâlbuki Allah'a köle olunmuyordu, kul olunuyordu. Çünkü kölelikte esaret var iken, Allah'a kullukta ise irade vardı. Kölelikte daima kaybetme var iken, kullukta ebediyen kazanma vardı.

        

3. Firavun: Kendini ilah-kral olarak tanıtan üçüncü Ramses. Burada da yukarda değindiğimiz gibi siyasal otoriteyi ve dinsel argümanları kendisinde bulundurduğunu zanneden zavallı bir karakter görüyoruz. Hâkimiyet’in kayıtsız şartsız Millette görenler,  demokrasiyi bütün çarelerin kaynağı olarak görüyorlarsa, hayatın esas otoritesi, ezeli ve ebedi Hâkimi olan Allah'ı(cc) nereye koyuyorlar. Demokrasi'yi bütün çarelerin kaynağı olarak görenler, yeryüzünde en büyük katliamlarının demokrasi adına yapılmasını neyle açıklayacaklar. Yeryüzünün firavunları bugünde varlıklarını sürdürüp Tevhid Diniyle (esas din) mücadelelerini sürdürüyorlar.

       

Evet, İsrailoğulları yahudileşti, peki bizler yahudileşme tehlikesinden ırak mıyız?  Acaba biz Din-i Mubin’i kimlere emanet ediyoruz. Hayat, Allah adına mı yoksa tağuti düzenler adına mı? Allah'a inancımız şirk biçiminde mi yoksa Tevhid biçiminde mi? Asıl olana yönelerek özgürleşme varken, esareti mi istiyoruz? Tercih bizim, karar bizim. Katıksız, Muvahhid olmak varken, diğer yolu tercih etmek, akıllıca olmasa gerek.

       

İbrahim’i teslimiyetin bütün ümmet coğrafyasına hakim olması temennisiyle. 

       

Vesselam…

 

(Ömer ÖZDAĞ)